Arjen en Raymond vieren het leven van hun ouders

De broers Arjen en Raymond Huisman kijken met veel plezier terug op een onbezorgde jeugd op Texel. Na de middelbare school kiezen ze allebei voor Amsterdam. In 2006 overleed hun vader en drie jaar later hun moeder. Sindsdien vieren ze het leven van hun ouders elk jaar met een etentje in ons restaurant.

Wat vieren jullie?
Arjen: “Wij vieren elk jaar het leven van onze beide ouders. We doen dat meestal met een etentje bij Hemelse Modder. Raymond heeft aan de overkant een atelier en zo zijn we hier terecht gekomen. Tien jaar geleden zijn we hiermee begonnen.”

raymond-en-arjen-kl(2).jpg
 
Waar zijn jullie opgegroeid?
Raymond vertelt hoe ze zijn geboren in Den Helder en zijn getogen op Texel. “Dat is belangrijk voor Texelaars. Omdat we in het ziekenhuis van Den Helder zijn geboren, zijn we geen Texelaars. Men zoekt naar een oplossing voor dit probleem maar die is nog niet gevonden. Er is zelfs sprake van geweest een kraamkamer in het ziekenhuis officieel tot Texels grondgebied te verklaren.”
“Ik woonde tot mijn achttiende met plezier op Texel. Daarna begon ik te verlangen naar meer vrijheid en minder ruimte,” zegt Arjen. “Ik ben toen naar Amsterdam verhuisd.” Raymond is zijn broer een paar jaar later gevolgd en bij hem in de grote stad gaan wonen.
Ze kijken terug op een jeugd in vrijheid. Raymond: “Je kon het als kind allemaal zelf doen en er al vrij jong zonder begeleiding op uit. Hutten bouwen, het strand op. Ik vond dat echt fantastisch.”
 
Hoe omschrijf jullie je ouders?
“Ze hebben altijd op Texel gewoond.”, zegt Raymond. “Mijn vader heeft eerst bij een bank gewerkt en later hadden ze een kaas- en bloemenwinkel. Ze waren harde werkers, gaven ons veel vrijheid en waren niet streng of gelovig. Mijn moeder was heel sportief en mijn vader helemaal niet. Als we een wandeling gingen maken dan wilde mijn vader alvast met de auto naar het eindpunt rijden zodat we niet terug hoefden te lopen. Mijn moeder wilde dat niet. Hij moest ook meelopen.”
 
Op wie van jullie ouders lijk je het meest?
Arjen: “Ik denk dat ik toch het meest op mijn moeder lijk en jij op papa?” “Dat klopt wel, vooral het boekhoudkundig inzicht.”, grapt Raymond. “Ik heb het postuur van mijn vader. Ik zie een foto voor me waar hij zijn hand op steekt en ik heb zelf precies zo’n foto.”
Arjen benadrukt: “Wat karakter betreft lijken we allebei meer op onze moeder. Zij heeft de grootste invloed gehad op onze opvoeding. Eenvoudig omdat ze er meer was maar ook omdat onze vader de laatste elf jaar van zijn leven ziek is geweest. Hij leed aan dementie en de laatste zes jaar verbleef hij in een verpleeghuis.
Onze moeder was ziek en overleed drie jaar later. Gelukkig is zij geestelijk helder gebleven.
 
Zijn jullie trots op jullie ouders?
“Zeker,” zegt Arjen, “ze waren heel lief en betrokken. Wij gingen studeren en dat begrepen ze wel maar ze wisten niet hoe dat moest. Ik wilde geschiedenis gaan studeren maar pas toen mijn geschiedenisleraar zei dat ik 50% kans op een baan had, vond mijn vader het goed.
Hij was verder als de dood dat ik in een kraakpand terecht zou komen en dus kocht hij een huis voor me. Ik wilde graag een zelfstandige linkse rakker zijn dus ik durfde bijna niet te zeggen dat ik in een koophuis woonde. Ze hebben echt heel goed voor ons gezorgd, ons zelfs een beetje verwend, zeker als ik dat vergelijk met verhalen van mensen om ons heen.”
 
Wat doen jullie nu in het dagelijks leven?
Raymond vertelt dat hij heeft gestudeerd aan de Rietveld academie: “Naast kunstopdrachten geef ik les. Ik heb ook een tijd met veel plezier op de drukkerij van de Perscombinatie gewerkt.
“Ik heb lang gestudeerd en ben geschiedenisleraar geworden.”, zegt Arjen. “Ik heb veel lesgegeven en werk nu als teamleider in de schoolleiding van een middelbare school in Almere.”
 
Hoe kwamen jullie op het idee om jullie ouders op deze manier te herdenken?
Arjen: “Op haar sterfbed drukte mama ons op het hart samen te blijven en elkaar niet uit het oog te verliezen. Zo is deze traditie ontstaan. Voor ons is niet iets zwaars. We vieren het leven. Wij hebben elk onze eigen levens en als we deze afspraken niet plannen kan het zomaar vier maanden duren voor we elkaar weer zien. We zijn geen ruziemakers maar we moeten gewoon ons best doen elkaar te blijven zien. Zo is Hemelse Modder een verbindende factor geworden.” Raymond: “Natuurlijk is het verdrietig dat onze ouders veel te vroeg zijn overleden maar we vieren hun leven én dat we broers zijn.”