Ton en Jan vieren 35 jaar samen

Wat vieren jullie dit jaar?
Bijna in koor roepen Ton en Jan: “We hebben net gevierd dat we 35 jaar samen zijn”. Jan woonde toen op een woonark vlakbij Hemelse Modder. Ze hebben elkaar daar voor het eerst ontmoet op 21 januari 1984.
Ton neemt ons mee terug naar de tijd van contactadvertenties. “Ik woonde in Zwolle in een nieuwbouwwijk en mijn relatie was net uitgegaan op een zeer vervelende manier. Ik was 28 voelde me verloren en was zelfs een beetje desperaat. Ik heb toen een contactadvertentie geplaatst en mensen konden daarop reageren door naar een antwoordnummer van Vrij Nederland te schrijven. Het blad stuurden de brieven weer door”. “Ik schreef maar had er eigenlijk geen vertrouwen in”, herinnert Jan zich, “Het was al zo vaak op een teleurstelling uitgelopen. Maar wonder boven wonder klikte het meteen”.


ton-en-jan-losse-proost-kleur(1).jpgTon Koot (l) en Jan Haen proosten op 35 jaar samen. 


Jan werkte in die tijd voor de Marine en was dus regelmatig langere tijd van huis. Ton gaf les in Zwolle maar de relatie groeide. De soms langere periode gescheiden van elkaar zorgde bij terugkomst altijd voor een feestje. Ze zijn uiteindelijk gaan samenwonen op de ark aan de Kromme Waal. In die tijd kwamen ze vaak bij Hemelse Modder. Bijna elk jaar vieren ze hun samenzijn in het restaurant in hun oude buurtje, ook al wonen ze alweer vijftien jaar in Weesp.
 
Hoe hebben jullie het 35-jarig jubileum gevierd?
We vinden het heerlijk om samen te uit eten te gaan. Ton brandt los: “25 jaar hebben we groots gevierd met veel mensen samen. De andere jaren vieren we ingetogen en heel bewust. We zijn er echt mee bezig en vieren het bijna boeddhistisch, naar binnen kijkend. “Wat hebben we nu aan elkaar?” Jan vult aan: “Het is een moment dat je je realiseert hoe geweldig het is dat we elkaar hebben gevonden. Dat is een rijkdom van jewelste. Volgende maand word ik 75 en dat vieren we met vrienden thuis.”
 
Wat zijn jullie hoogte- en dieptepunten in 35 jaar samen?
Even mijmerend begint Ton: “De hoogtepunten zijn de reizen die we samen hebben gemaakt naar Zuid-Afrika.” Jan is er opgegroeid en vertelt over zijn roots. “Mijn ouders verhuisden ernaar toe toen ik negen was en toen ik zestien was gingen zij weer terug naar Nederland en ben ik gebleven. Ik was gek op dat land maar zette me iets te luidruchtig in voor de strijd tegen Apartheid. Toen ik vervolgens een keer op vakantie was in Nederland kreeg ik te horen dat ik niet terug mocht keren. Ik was ‘persona non grata’ verklaard. De blanke regering wilde elke tegenstander uit de buurt hebben. Ik had vervolgens niets meer. Mijn thuis was weg, ik had geen spullen meer. Ik kon zelfs geen afscheid nemen van mijn vrienden. Dat was een traumatische ervaring en was dus dolgelukkig toen het Apartheidsregime viel en ik er weer naar toe kon reizen. Lange tijd zijn we jaarlijks naar Zuid-Afrika gereisd. Ik schilder graag en elk jaar organiseerde ik schilderprojecten in de townships. Dat was echt fantastisch”.
 
We hebben eigenlijk maar een echte grote crisisperiode gehad. Jan vertelt dat hij in die periode erg depressief was. Dit was voor Ton heel moeilijk. “Onze relatie stond echt op klappen maar het voelde niet alsof we uit elkaar waren gegroeid. We kwamen erachter dat we weer met elkaar moesten gaan praten. We zijn toen weer bij Hemelse Modder gaan eten met het doel weer in gesprek te komen. Zo zijn we er uiteindelijk weer uitgekomen”.
 
Wat doen jullie vandaag de dag?
“Ik ben officieel gepensioneerd en geniet enorm van schilderen. Verder lees ik veel. Vooral als Ton naar voetbal kijkt”. Ton is ongeveer tien jaar jonger en zit in de afrondende fase van zijn werk. “Na mijn werk als leraar ben ik als zelfstandig loopbaancoach aan de slag gegaan. Dat bedrijf heb ik nog steeds. Ik maak echter steeds minder uren en besteedt steeds meer tijd aan vrijwilligerswerk voor Alzheimer Nederland. Ik ben gespreksleider tijdens informatieavonden waar ik deskundigen interview en vragen van mensen uit de zaal coördineer. Dat doe ik met veel plezier en betrokkenheid.”
 
Waar zijn jullie het meest trots op?
Op elkaar is het gezamenlijke antwoord. Jan is trots op Ton om zijn betrokkenheid bij de samenleving. Ton is trots als hij Jan in de weer ziet met zijn vele schilderprojecten in de buurt. “Maar ik ben er vooral trots op dat we elkaar nog steeds weten te raken ondanks onze verschillen. Ik hou van sport, Jan van kunst. Ik hou van de natuur, Jan van steden. Dat is soms best lastig. We vinden elkaar bij onze idealen en levensinstelling.” Jan vult aan: “Je ontdekt elkaars verschillen en geeft elkaar de ruimte. En ook praktisch lossen we het wel op. Ik heb een hekel aan koken maar hou van lekker eten. Ton is een fantastische kok. Dus Ton kookt en ik was af, zonder afwasmachine”. Ton ziet het geheim van 35 jaar samen vooral in goed blijven communiceren. “Het kan af en toe flink knallen maar als je goede basis hebt, kom je er wel uit. Ik heb bijvoorbeeld geleerd om klagen om te zetten in wensen. Je krijgt dan toch een ander gesprek.” Ze kijken elkaar aan en dan sluit Jan af: “Ton is verbaal sterker en ik ben een binnenvetter. Maar een ding is klip en klaar: We kunnen echt volstrekt op elkaar rekenen”.