Op ons bankje

Luna Ansink zit op ons bankje.

Luna is in september begonnen bij ons restaurant zonder echte horecaervaring. Ze vertelt hoe ze de kneepjes van het vak leert, waarom ze vroeger dierenredder wilde worden en nu studeert om straks mensen te kunnen helpen.

luna-ansink.jpg
 
Hoe ben je bij Hemelse Modder terecht gekomen?
Dat is wel grappig. Mijn vader Rogier van Beusekomis een van de elf pioniers die het restaurant hebben opgericht. In de jaren negentig is hij ermee gestopt maar ik ken het restaurant al lang omdat ik hier regelmatig met mijn ouders heb gegeten.
Toen ik in de derde van mijn middelbare school een soort van stage moest lopen, heb ik gevraagd of ik dat hier mocht doen. Ik heb toen een dagje meegelopen in de keuken.
Afgelopen zomer was ik hier met mijn moeder uit eten ter gelegenheid van het behalen van mijn diploma toen Nienke Beumer mij herkende. Tijdens het gesprek vroeg ze of ik niet op zoek was naar baantje. En zo werk ik hier sinds september naast mijn studie Psychologie aan de UVA.
 
Bevalt het werk?
De sfeer is gewoon heel goed en positief. Als collega’s onder elkaar gaan we gemoedelijk met elkaar om en de mensen die hier komen, willen een fijne avond te hebben. Ik krijg veel waardering omdat mensen echt dankbaar naar huis gaan.
In het begin was het overweldigend want alle collega’s hebben superveel ervaring en ik begon op nul. Maar dat bleek eigenlijk een voordeel want daardoor leerde ik snel. Iedereen was heel aardig voor me en samen hebben ze me razendsnel ingewerkt. Ik denk dat het veel moeilijker is als je begint in een restaurant waar bijna alleen maar studenten werken.
 
Vind je het leuk jezelf te presenteren?
In de bediening sta je bij elk tafeltje op een soort podium maar dat gaat me goed af. Met grote groepen vind ik het af en toe lastig boven iedereen uit te komen. Ik krijg dan het gevoel alsof ik voor de klas sta. Ik kies er dan meestal voor om de groep in kleine groepjes op te delen en mijn verhaal een paar keer te doen.
 
Kook je thuis graag?
Sinds kort woon ik helemaal op mezelf en kook ik vrij makkelijk. Vooral veel pastavariaties. Vroeger vond ik bakken wel leuk maar dat doe ik niet meer.
 
Ben je bewust met eten bezig?
Ik ben al mijn hele leven vegetariër omdat mijn moeder me zo heeft opgevoed. Ik let erop dat ik geen vitaminetekorten krijg maar verder is het voor mij de gewoonste zaak van de wereld. Vroeger vond ik het zielig was voor de varkentjes. Nu denk ik dat het goed is voor de hele wereld. Ik weet niet wat ik mis en dus is het prima maar ik veroordeel niemand die wel vlees eet.
 
Wat wilde je als kind later worden?
Dierenredder. Ik wilde geen dierenarts worden maar gaan werken bij het WNF. Ik was lid van de WNF-Rangers en zag me later panda’s en alle dieren uit de jungle redden. Later werd dat dus kinderen en nu mensen helpen. 
 
Hoe zou je dat straks willen gaan doen?
Ik vind veel van mijn studie interessant en neig nu naar de klinische neuropsychologie. De werking van het brein boeit me enorm. Dat heb ik misschien van mijn opa. Die was neuroloog. Het een-op-een helpen van mensen met bijvoorbeeld posttraumatische stress stoornissen spreekt me erg aan. Of kinderen helpen die ontwikkelingsproblemen ondervinden. De onderzoeksrichting trekt me minder en bedrijfspsychologie vind ik zelfs een beetje manipulatief. Maar ik ben net begonnen en ontdek veel nieuws. Ik hoef pas volgend jaar een richting te kiezen.
 
Heb je een favoriet gerecht?
Dat was vroeger lasagne maar dat is het niet meer. Ik hou van Indonesisch eten en vind couscous salades en falafel wel lekker maar ik heb niet echt een favoriet gerecht. Hier in het restaurant zijn de huisgemaakte kroketjes van Beemsterkaas mijn nummer 1.
 
En je favoriete drankje?
Eigenlijk is dat gewoon koffie. Cappuccino om precies te zijn.